Αρχική

Όλοι οι χρόνοι είναι UTC + 2 ώρες [ DST ]




Δημιουργία νέου θέματος Απαντήστε στο θέμα  [ 1 Δημοσίευση ] 
Συγγραφέας Μήνυμα
UNREAD_POSTΔημοσιεύτηκε: Σάβ 21 Ιούλ 2012, 10:44 
Χωρίς σύνδεση
Site Admin
Site Admin
Άβαταρ μέλους

Εγγραφή: Τρί 08 Ιαν 2008, 14:48
Δημοσιεύσεις: 10897
Εικόνα


EINAI AΞΙΟΝ ΑΠΟΡΙΑΣ ΠΩΣ ΚΑΠΟΙΟΙ "ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ"ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΝ Η ΔΕΝ ΛΕΝΕ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΝ ΠΩΣ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΑΙΡΕΣΗ

Θαύμα φρικτόν και εξαίσιον του θαυματουργού Σπυρίδωνος, δι’ου τας βουλάς των παρανόμων παπιστών, εματαίωσε, μη συγχωρήσας αυτοίς να εγείρουν αλτάριον, ήτοι θυσιαστήριον-αγία τράπεζα-εις τον εν τη Κερκύρα αγιόν του Ναόν, συντεθέν, μετά και ιεράς και επινικείου ακολουθίας εις αυτό, παρά ζηλωτού τινός αδελφού».( Το εκδίδει ο κος Μάριος Ι.Πηλαβάκης. « Ορθόδοξον Κέντρον Πατερικών Μελετών » «Ο Αγ.Μάρκος ο Ευγενικός-Μεθώνη Πιερίας 2008) .
Συγγραφεύς του βιβλίου: «ουρανού κρίσις», είναι ο αγ.Αθανάσιος ο Πάριος, από όπου παίρνουμε ορισμένα τμήματα . Το συνιστούμε για μελέτη σ’όλους και ολόψυχα.


Διήγησις του φρικτού θαύματος
Μετά την ελευθερίαν της πόλεως Κερκύρας από της των Αγαρηνών πολιορκίας, δια προστασίας του θαυματουργού Σπυρίδωνος` ήτις ελευθερία εγένετο εις τους 1716, Αυγούστου 11, ο τότε λαχών ηγεμών Ανδρέας Πιζάνης, καπιτάν Γενεράλης των Κορυφών, βουλόμενος να κάμη μίαν ευχαριστήριον αμοιβήν προς τον άγιον, δια την τόσην ευεργεσίαν της ρηθείσης ελευθερίας, εσυμβουλεύθη με τον θεολόγον του Φραγγίσκον Φραγγιπάνην καλούμενον, ωσάν τι πράγμα να κάμη οπού να είναι αρεστόν και ευαπόδεκτον εις την αυτού αγιότητα.Εκείνος τον απεκρίθη, πως είναι λίαν καλόν και θειότατον έργον,να οικοδομήση μέσα εις τον Ναόν του αγίου, ένα αλτάρι μαρμαρένιον πολύτιμον, δια να λέγεται καθ’εκάστην εκεί μέσα και μία λατινική λειτουργία, « και η εξοχότης σου να ακούης λειτουργίαν της γλώσσης σου, όταν εις τους διωρισμένους καιρούς παρουσιάζης εκεί».Ήρεσε τω ηγεμόνι του θεολόγου η συμβουλή, και παρευθύς προστάζει να ετοιμάζηται η ύλη της οικοδομής.Πριν όμως να ετοιμασθή η ύλη, του εφάνη εύλογον, να κράξη και τους ιερείς και Ιούς πατρωνάτους του αγιωτάτου λειψάνου του θείου Σπυρίδωνος, τρόπον τινά δια να λάβη και εξ’αυτών την εις τούτο συγκατάνευσιν. Εκείνοι, ευθύς οπού ήκουσαν ένα τοιούτον ανέλπιστον πράγμα, απεκρίθησαν προς αυτόν στρογγύλω τω στόματι, ότι τούτο χωρίς άλλο είναι μία καινοτομία πολλά επιζήμιος,και δια τούτο, κατ’ουδένα τρόπον δεν ήθελαν συγκατανεύσουν εις τον σκοπόν του.Ο ηγεμών τους απεκρίθη εν θυμώ, πως ώντας αυτός εξουσιαστής υπέρτατος, και μη βουλομένων αυτών, θέλει τελειώσει το θέλημα του, και προστάζει να συναχθή ανυπερθέτως η ύλη έξω από τον ναόν του αγίου.Συνήχθησαν λοιπόν εκεί άσβεστος, γύψος, μάρμαρα, και πλάκα εκλεκτού μαρμάρου ευφυέστατα κατασκευασμένη, δια τράπεζαν.
Κατά την αυτήν νύκτα, βλέπει κατ’όναρ ο ηγεμών, άνθρωπόν τινα με σχήμα μοναχού, λέγοντα προς αυτόν.Τι με ενοχλείς, και διατί ταράττεις αδίκως τα τέκνα μου; Ήξευρε, πως τούτο οπού εμελέτησες να κάμης δεν σου συμφέρει. Γενομένης τοιγαρούν ημέρας, έκραξε τον θεολόγον του εις την κάμαράν του, εκείνον δηλαδή οπού τον έδωκε την τοιαύτην συμβουλήν, και εις αυτόν εδιηγήθη με ακρίβειαν το ενύπνιον. Εκείνος τον απεκρίθη, ότι τα ονείρατα ημείς οι χριστιανοί, κατ’ουδένα τρόπον, δεν χρεωστούμεν να τα πιστεύωμεν, ούτε παντελώς να τα δεχώμεθα, ως πράγματα αληθινά. « Μάλιστα πρέπει να στοχασθής, αυθέντα, πως τούτο είναι ένας φανερός πειρασμός του δαίμονος, με τον οποίον πάσχει ο πολέμιος των καλών, να διασκεδάση και να εμποδίση ένα τέτοιον ευσεβέστατον έργον». Ησύχασεν ο ηγεμών καταπεισθείς εις τους λόγους του θεολόγου του.Την ερχομένην νύκτα βλέπει πάλιν ο ηγεμών τον ίδιον μοναχόν κατ’όναρ σφοδρώς αυτώ απειλούντα και λέγοντα. Ήξευρε βεβαιότατα, ότι αν πειράξης τον άγιον οίκον μου, θέλεις το μετανοήσεις .ότε ουδέν όφελος.Έμφοβος ο αυθέντης και έντρομος γενόμενος, από την στερεάν τούτην απόφασιν, δεν υπέμεινε πλέον να γένη ημέρα, αλλά παρευθύς την ώραν εκείνην, εισκαλείται τον θεολόγον του, διηγείται προς αυτόν απαραλλάκτως την όψιν, του παρασταίνει την δειλίαν της καρδίας του, και λέγει ότι από τόσον φόβον είναι κυριευμένος, ώστε οπού δεν θέλει αποκοτήσει να εκτελέση αυτό το έργον.Τότε ο θεολόγος, τονώσας τον λόγον, του λέγει μετά ηγεμονικού παραστήματος. «Αυθέντα, ήξευρε, πως αν συσταλθής από του να ενεργήσης ένα άγιον έργον οπού απεφάσισες να κάμης, δεν παραστήνεσαι εις τον κόσμον τόσον ορθά στοχαζόμενος, ότι πιστεύεις ονείρατα εκ συνεργείας του διαβόλου γινόμενα» .Πλησθείς λοιπόν θάρσους εκ των τοιούτων λόγων ο ηγεμών, ημέρας γενομένης, οπού ήτον η ενδεκάτη του Νοεμβρίου 1718, επήγεν εις την εκκλησίαν του Αγίου χάριν προσκυνήσεως, συνακολουθούσης αυτώ και της αυλής όλης, και του δημοσίου Ιντζενιέρου, δια να καταμετρήση τον τόπον εις μήκος, πλάτος και ύψος, δια την κατασκευήν του αυτού αλταρίου.Τότε ο των πρεσβυτέρων γεραίτερος κύριος Μαρίνος Βούλγαρις Σακελλάριος( παρόντος και του τότε προεδρεύοντος μεγίστου πρωτοπαπά κυρίου Σπυρίδωνος Βουλγάρεως) παρεστάθη ενώπιον του ηγεμόνος, και με ταπεινήν φωνήν παρεκάλουν δεόμενοι άπαντες, να μη κάμη τέτοιαν καινοτομίαν, μήπως και δεν θέλει φανή αρεστόν εις τον άγιον. Ο δε, ακούσας και αγριανθείς, εφοβέρισε με θυμόν μεγάλον, ότι αν δεν υπακούσουν εις το θέλημά του και να ησυχάσωσι, θέλει τους στείλη σιδηροδεσμίους εις την Βενετίαν, να τους ρίψουν εις τα καμαρώτα, ώστε να μην ιδούν πλέον τον ήλιον. Εγώ, λέγει, δεν σκοπώ να κάμω παρανομίαν, αλλά να πήξω θυσιαστήριον, πράγμα θείον και Θεώ ευάρεστον. Απηλπισμένοι οι ιερείς και Ιούς πατρωνάτοι και κατατρομασμένοι από τας απειλάς, επρόστρεξαν αυτοί τε, και των άλλων ορθοδόξων ουκ ολίγοι, εις την θείαν αντίληψιν. Και ανοίξαντες την ιεράν λάρνακα του μεγάλου πατρός, έψαλαν παράκλησιν, χύσαντες θερμά δάκρυα, δια να εμποδίση τον κακόν σκοπόν του ηγεμόνος. Προς το μεσονύκτιον, οπού έφερνε την δωδεκάτην ημέραν του Νοεμβρίου, εις την οποίαν έμελλον να έμβουν οι τεχνίται να δουλεύουν, ιδού γίνονται αστραπαί, και βρονταί, και κεραυνοί αλλεπάλληλοι. Τότε δη και ο φύλαξ της αυθεντικής Μονετζιόνος, βλέπει ένα μοναχόν, με ένα δαυλόν αναμμένον εις την χείρα πλησιάζοντα εις αυτόν. Ο φύλαξ,κατά την συνήθειαν, τον ερωτά και άπαξ και δις, ποίος είσαι συ; και που υπάγεις; Και επειδή ουδεμίαν απόκρισιν ελάμβανεν, εσήκωσε το πυροβόλον του όπλον, είτε τουφέκι, δια να τον αποκτείνη. Τότε ο μοναχός άμα απεκρίθη. Εγώ είμαι ο Σπυρίδων.Και άμα τούτο ειπών, ήρπασεν αυτόν από την χείρα, και τον απεσφενδόνισεν έξω εις την λεγομένην Σπιανάδα της πόλεως Κερκύρας, πλησίον εις την εκκλησίαν του εσταυρωμένου. Εκεί ευρέθη όρθιος εις τους πόδας του, καθώς ήτον με το όπλον του. Και παρευθύς ύστερα από τούτο, άναψεν η αποθήκη της Μονετζιόνος και η ταύτης έξαψις ανέτρεψε τας οικοδομάς, οπού ήτον εκεί μέσα εις το Καστέλλι, το τε παλάτιον του ηγεμόνος, και πάντα τα περί αυτό. Και ο μεν ηγεμών ευρέθη νεκρός από δύο δοκάρια, οπού του περιέσφιγγον τον τράχηλον, τρόπον τινά, ωσάν διωρισμένα δια να τελειώσουν το τοιούτον έργον. Ο δε θεολόγος ευρέθη έξω από το Τειχόκαστρον, μέσα εις το χαντάκι εκείνο, εις το οποίον συρρέουσι και στραγγίζουσιν η βρώμαις όλαις των αποπάτων του άστεως, δια χειρός έχων την αισχύνην της σαρκός του, άξια προοίμια λαβών της μισθαποδοσίας της αρίστης συμβουλής του, και της λαμπράς του πολιτείας. Απώλετο δε και πολύς λαός ανδρών τε και γυναικών, εκ τε της αυλής του ηγεμόνος, και των εκτός, ψυχαί εννεακόσιαι.Συνέβησαν δε κατά τον αυτόν καιρόν, και άλλα δύο φοβερά σημεία. Πρώτον: Κανδήλαν μεγάλην αργυράν είχε κρεμάση αφιέρωμα ο ηγεμών έμπροσθεν του αγίου λειψάνου, και αυτή την ιδίαν νύκτα, έπεσε χαμαί, και συνετρίβη την βάσιν, μηδέ μιάς άλλης, μηδέν όμοιον παθούσης, από τόσας πολλάς οπού εκεί κρέμανται, και με όλον οπού εκρέματο απί μίαν άλυσιν πολλά δυνατήν. Φαίνεται και την σήμερον το πάθος της Κανδήλας ήγουν το της βάσεως. Επειδή έτσι καθώς ευρέθη, πάλιν την εμετακρέμασαν, και μένει μαρτυρούσα το συμβάν, με αλαλήτους φωνάς. Δεύτερον : εκείνην την ώραν και την στιγμήν (καθώς ύστερον εξετάσαντες εβεβαιώθησαν) μία φλογερά σαγίτα, ήγουν αστροπελέκι, εκτύπησε την εικόνα του ηγεμόνος εν τη Βενετία, και την κατέκαυσε, χωρίς να πάθη άλλο τι των της οικίας ουδέν κακόν.Το οποίον και εξήγησαν ευθύς δια κακόν οιωνόν περί του αυτού ηγεμόνος, οι εκεί όντες αδελφοί αυτού και συγγενείς και οι λοιποί λατίνοι λαικοί και εκκλησιαστικοί.Ο δε πρεβεδούρος καλούμενος, ο λατινεπίσκοπος και άλλοι εξουσιασταί και ιδιώται, όσοι εκατοίκουν μέσα εις την πόλιν της Κερκύρας (ενταύθα γαρ εστι και το παλάτι του λατινεπισκόπου, και άλλων πλείστων) οι λοιποί λέγω τούτοι, έδωκαν προσταγήν, να σηκωθή από τον ναόν του αγίου, η συναχθείσα εκείσε ύλη, ως προείρηται. Και τα μεν άλλα άλλως ωκονόμησαν, την δε γε πλάκα οπού ητοιμάσθη δια τράπεζαν, φέροντες απέθηκαν δια τιμήν, εις τον λεγόμενον Δόμον, ήτοι εις τον ναόν της ιδικής των Μητροπόλεως, εις το μέγα αλτάρι καλούμενον. Εκεί οράται ακουμπισμένη χαμηλά, κατά το πλάγιον, μέχρι της σήμερον. Επειδή δε ο στρατιώτης, ήτοι ο φύλαξ της Μονετζιόνος, ημέρας γενομένης, όλος ενθουσιών εβόα φωνή μεγάλη και εκήρυττε λέγοντας, ο άγιος Σπυρίδων έκαμεν αυτά τα μεγάλα και φοβερά πράγματα, και καταλεπτώς εδιηγείτο όλην την υπόθεσιν, οι Λατίνοι μην υποφέροντες την αισχύνην, μετά τρείς ημέρας εις την Ιταλίαν απέπεμψαν αυτόν.
Αυτή είναι η διήγησις του φρικτού τεραστίου θαύματος του εν τη πόλει της Κερκύρας τελεσθέντος, δια του ευηκόου προστάτου αυτής, και όλης της Καθολικής Εκκλησίας θειοτάτου Σπυρίδωνος.

_________________

«Σταυρός, ο φύλαξ πάσης της οικουμένης.
Σταυρός, η ωραιότης της Εκκλησίας.
Σταυρός, βασιλέων το κραταίωμα.
Σταυρός, πιστών το στήριγμα.
Σταυρός, αγγέλων η δόξα
και των δαιμόνων
το τραύμα»


Κορυφή
 Προφίλ  
Απάντηση με παράθεση  
Τελευταίες δημοσιεύσεις:  Ταξινόμηση ανά  
Δημιουργία νέου θέματος Απαντήστε στο θέμα  [ 1 Δημοσίευση ] 

Όλοι οι χρόνοι είναι UTC + 2 ώρες [ DST ]


Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 2 επισκέπτες


Δεν μπορείτε να δημοσιεύετε νέα θέματα σε αυτή τη Δ. Συζήτηση
Δεν μπορείτε να απαντάτε σε θέματα σε αυτή τη Δ. Συζήτηση
Δεν μπορείτε να επεξεργάζεστε τις δημοσιεύσεις σας σε αυτή τη Δ. Συζήτηση
Δεν μπορείτε να διαγράφετε τις δημοσιεύσεις σας σε αυτή τη Δ. Συζήτηση
Δεν μπορείτε να επισυνάπτετε αρχεία σε αυτή τη Δ. Συζήτηση

Αναζήτηση για:
Μετάβαση σε:  
Powered by phpBB® Forum Software © phpBB Group

Ελληνική μετάφραση από το phpbbgr.com